Vier Amerikaanse vrouwencolleges beschuldigd van fraude met studieleningen

Vier historische Amerikaanse vrouwencolleges — Agnes Scott College, Bryn Mawr College, Stephens College en Wesleyan College — laten al jaren mannen toe die zich als vrouw identificeren, terwijl ze zich naar buiten toe nog altijd presenteren als instellingen die exclusief voor vrouwen zijn. Dat is de kern van een klacht die de Amerikaanse belangenorganisatie Defense of Freedom Institute (DFI) op 14 september 2026 indiende bij het Office for Civil Rights van het Amerikaanse ministerie van Onderwijs, en die The Federalist als eerste naar buiten bracht. Volgens DFI is dat niet alleen een principekwestie, maar ook een financiële: de scholen blijven op grond van hun vrouwenstatus federale studieleningen innen, terwijl ze zelf niet meer voldoen aan de definitie waarop die status rust.

De aanklacht: vrouwencollege in naam, niet in praktijk

DFI-voorzitter en medeoprichter Robert Eitel formuleert het scherp: de vier scholen hebben decennialang een identiteit opgebouwd die "exclusief gewijd is aan het onderwijs van vrouwen", maar volgens de klacht "hebben deze scholen die unieke identiteit vrijwillig opgeofferd" aan het altaar van genderidentiteit. Concreet gaat het erom dat de colleges elke aanmelder toelaten die zichzelf als vrouw identificeert — ongeacht biologisch geslacht — terwijl ze in wervingsmateriaal, accreditatie-aanvragen en communicatie naar aspirant-studenten volhouden dat ze single-sex instellingen zijn.

Niet het eerste signaal: Smith College als precedent

De klacht tegen de vier colleges staat niet op zichzelf. Al in mei 2026 opende het Amerikaanse ministerie van Onderwijs een onderzoek naar Smith College, een van de bekendste vrouwencolleges van het land, wegens een vergelijkbaar toelatingsbeleid dat iedereen accepteert die zich identificeert als vrouw — cisgender, transgender of non-binair. Inside Higher Ed berichtte destijds dat dat onderzoek startte na een burgerrechtenklacht over precies dezelfde spanning tussen de wettelijke uitzonderingspositie van vrouwencolleges en een op zelfidentificatie gebaseerd toelatingsbeleid. De nieuwe DFI-klacht breidt dat patroon uit naar vier andere instellingen en voegt er een expliciet financieel verwijt aan toe.

Wat er financieel op het spel staat

Het Amerikaanse ministerie van Onderwijs verbiedt instellingen om "substantiële onjuiste voorstellingen" te doen over zichzelf waarop een aspirant-student kan afgaan bij een ingrijpende levensbeslissing — zoals inschrijven en daarvoor federale studieschuld aangaan onder Title IV van de Higher Education Act. DFI's redenering is dat een student die afgaat op de status "vrouwencollege" om te kunnen instromen in een single-sex-uitzondering, feitelijk misleid wordt als die uitzondering in de praktijk niet meer op sekse maar op zelfidentificatie berust. De inzet is dus niet alleen symbolisch: het raakt de voorwaarden waarop deze scholen toegang houden tot federale financiering en leningen die aan hun vrouwenstatus zijn gekoppeld.

De juridische basis: een uitzondering voor sekse, niet voor identiteit

Title IX van de Education Amendments van 1972 bevat een uitzondering die single-sex onderwijsinstellingen toestaat — maar die uitzondering is geschreven voor biologisch geslacht, niet voor gevoelde identiteit. Dat onderscheid speelt breder dan alleen in het Amerikaanse onderwijsrecht. Het Verenigd Koninkrijk kwam vorig jaar tot een vergelijkbare conclusie: de UK Supreme Court oordeelde in For Women Scotland v The Scottish Ministers dat de term "woman" in de Britse Equality Act naar biologische sekse verwijst, met directe gevolgen voor wie toegang krijgt tot vrouwenvoorzieningen. De vraag die in de VS nu via een onderwijsklacht wordt gesteld, is elders al via de rechter beantwoord — steeds in dezelfde richting: single-sex-uitzonderingen houden alleen stand als sekse ook echt sekse blijft betekenen.

Een patroon dat verder reikt dan het collegecampus

Wat deze zaak illustreert, is een terugkerend mechanisme: instellingen behouden een wettelijke of financiële status die aan sekse is gekoppeld, terwijl ze intern zijn overgestapt op zelfidentificatie als criterium. Dat spanningsveld speelt niet alleen in het Amerikaanse hoger onderwijs. Ook in Europa wordt zelfidentificatie steeds vaker juridisch getoetst aan bestaande wetgeving over sekse-specifieke ruimtes en voorzieningen — de Britse toezichthouder EHRC bepaalde begin augustus 2026 dat dienstverleners zich voor single-sex ruimtes op biologische sekse mogen baseren, niet op zelfidentificatie. En net als bij de Amerikaanse vrouwencolleges zit ook in Europa geld verweven in dit soort dossiers: de EU besteedde de afgelopen jaren circa 221 miljoen euro aan gender-gerelateerde programma's, deels via organisaties die zelfidentificatie als uitgangspunt hanteren. Instellingen aan beide kanten van de oceaan blijken bereid financieringsstructuren in stand te houden die op een definitie van sekse rusten, terwijl ze die definitie intern al hebben losgelaten.

Duiding: een klacht is geen uitspraak

Belangrijk om te onderscheiden: DFI's klacht is een beschuldiging, geen rechterlijk oordeel. Het Office for Civil Rights moet nog beoordelen of er daadwerkelijk sprake is van een "substantiële onjuiste voorstelling" in de zin van de regelgeving, en de vier genoemde colleges hebben zelf nog niet publiekelijk gereageerd op de specifieke klacht. Wat de zaak wél laat zien, is dat de combinatie van zelfidentificatiebeleid en aan sekse gekoppelde financiering steeds vaker als aangrijpingspunt wordt gebruikt om instellingen langs juridische weg tot een keuze te dwingen: vasthouden aan de vrouwenstatus en het bijbehorende toelatingsbeleid, of de financiering en erkenning die daaraan vastzitten opgeven.

Bronnen

1. The Federalist — Breccan F. Thies, "Exclusive: Four Women's Colleges Are Fleecing Federal Programs By Admitting 'Trans' Men", 14 september 2026
2. Inside Higher Ed — "Smith College Faces Investigation for Admitting Trans Women", 4 mei 2026